KATINKA WAELBERS

Love, laugh & learn

Blog

(sorry, only in Dutch!)

Vier maal per jaar verschijnt de nieuwsbrief van Glass & Art. Katinka Waelbers schrijft daarin telkens een blog. Dat begon als antwoordt op de vele vragen van mensen over haar carieresprong. Na bijna 15-jaar ruilde ze een goedlopende cariere aan de universiteit in voor een bestaan in het atelier. Sommige mensen vonden dat inspirerend, anderen vinden het ronduit dom, maar vrijwel iedereen was nieuwsgierig. Nu, vijf jaar later blijkt de keuze erg succesvol te zijn uitgepakt. De blogs gaan inmiddels over zeer uiteenlopende onderwerpen en geven een kijkje in de dagelijkse gang van zaken bij Glass & Art.

view:  full / summary

Hoe vind je een echt goede fotograaf voor je glaswerk?

Posted on May 27, 2016 at 10:15 AM

Sinds kort heeft Glass & Art een echt goede, en heel sympathieke fotograaf, en daar zijn we ontzettend blij mee. Hoe je aan zo iemand komt?

Nog maar zelden gaan we op locatie glasblazen, maar met Ravenstein bij Kaarslicht konden we natuurlijk geen NEE zeggen tegen de nieuwe bierbrouwerij in de Molen. Het was ontzettend druk, maar vlak voor de drukte was er een wat bijzonder voorval. Een man kwam eraan, stapte over de afzetting, pakte een stoel, zette deze strak tussen de muur en mijn draaikruk en zette zijn laptop aan.



Foto Ron van Wieringen, genomen tijdens Ravenstein bij Kaarslicht


 "Meneer, u kunt echt niet zo dicht achter me gaan zitten!" zei ik, waarschijnlijk niet op mijn allervriendelijkst.

"Hoezo, word je daar dan zenuwachtig van?" vroeg hij, rustig doorwerkend.

"Nu, als ik achteruit moet kan dat niet of als u tegen mij aanstoot, dan ben ik behoorlijk verbrand...wat doet u daar eigenlijk?" zei ik, proberende niet al te bits te klinken, maar ik had inmiddels behoorlijk de smoor erin, dus dat zal wel niet erg gelukt zijn.



Your inner fish. Een glazen schaal met een doorsnede van 55 cm. Foto Ron van Wieringen


"Ooo, sorry, dat had ik niet door hoor, ik moet even de Kerstmuziek programmeren voor vandaag. Hooguit een kwartiertje meid!" zei de man onverstoorbaar.

 Ik ergerde me kapot, legde demonstratief mijn spullen neer, en ging een stukje verderop zitten. Ik had de grootste brander bij me. Die brander vol opengedraaid terwijl iemand strak in je rug staat, dat kan gewoon echt niet. Ik ben al eerder op die manier stevig verbrand, dus stopte ik... Het werk waar ik mee bezig was zag ik voor mijn ogen scheuren. "Barst!" dacht ik.

 De man begon gezellig te kletsen over Kerstmuziek, liet me nog e.e.a. kiezen en ging toen vrolijk weer weg. "Tot zo!" zei hij.

"Zo, die is opgerot", dacht ik opgelucht, en ging weer vrolijk aan het werk. De Kerstmuziek die hij had uitgezocht was tot mijn verbazing best goed. Beetje Rock. Het werd steeds drukker op de markt en snel was ik het voorval vergeten.

 "Ben ik weer!" klonk dezelfde vriendelijk stem tot mijn schrik, "ff mijn camera gepakt: ik vind het zo knap wat je doet! Mag ik foto's maken?"

"Tuurlijk", antwoordde ik, blij dat hij niet weer achter me kroop. Foto's maken op demonstraties gebeurt aan de lopende band. Daar zijn we zo aan gewend.

 Een poos zwierf de man om me heen, en het begon me op te vallen dat de hoeken waaruit hij foto's maakte wel zeer intelligent gekozen waren, en anders dan mensen normaliter doen. Daarbij schoot hij telkens precies op het goede moment. De sluitertijd klonk ook niet gek... Er ging best veel tijd voorbij en ik begon te vermoeden dat het eigenlijk een heel goede reportage aan het worden was. Ik werd nieuwsgierig: "zou je me die foto's willen sturen?"



 "YEAH BABY! GIVE IT TO ME! YOUR ARE BEAUTIFUL!

GIVE ME MORE! MORE!"  Ron van Wieringen in het atelier foto's

aan het maken van "Expectation" voor de Jeroen Bosch Expo bij Sous Terre.

 

Dat was blijkbaar de goede vraag en we raakten uitgebreid aan de praat. Al met al werd het ontzettend gezellig, en thuis gekomen zat er een zeer uitgebreide en schitterende fotoreportage in mijn mailbox. Ik krijg vaak foto's gestuurd van mensen, maar deze overstegen echt alles wat ik in de afgelopen 8 jaar voorbij heb zien komen. Ze waren ronduit geweldig!

 Ik heb Ron, want zo heet hij, direct gevraagd of hij vaker foto's wilde maken, en sinds een maand of vijf verzorgd hij de meeste foto's van Glass & Art en heeft hij meegewerkt aan inmiddels vier filmpjes. Daarmee is hij de enige ter wereld die strak achter me mag gaan staan tijdens het glasblazen!



 

2015, een heel bijzonder jaar! (Blog 25-12-2015)

Posted on February 15, 2016 at 5:35 PM

 

2015 was wel een heel bijzonder jaar: de crisis is over en mensen willen graag weer mooie dingen laten maken. Slechts een kleine greep van de meest bijzondere vragen:  "Kun je een schilderij maken van 300 antieke parfum- en inktflesjes?" - ja hoor, geen probleem!  "Kun je voor mij een aantal onderdelen voor een fiets maken in glas, op ware grootte?" - ja dat gaat prima, maar helaas, niet in die kleur. "Kun je voor boven een wiegje vier baby-girafjes maken?" - Tuurlijk, LEUK!  "Ik wil graag voor de as van mijn zus een glasbol met het noorderlicht erin."



Giraffenhoofdje, Grootte giraffe 6 cm, hoofdje 1 cm

 

Er waren perioden waar er bijna elke dag wel dit soort vragen binnen kwamen: geregeld was dat behoorlijk op de tenen lopen, maar wel ontzettend boeiend en leuk om te doen. We hebben ook veel voor bedrijven mogen maken. Drie projecten die hopelijk vervolg krijgen in 2016 zijn de Postzegel XL voor Postnl (gesigneerde en genum-merde oplage), de bloemen voor Praxis tuincentra, en natuurlijk de glazen graven voor de showroom van Schoot Natuursteen.



 Postzegel XL


Verder waren er 10 exposities (waarvan 5 in het buitenland). De grand tour d'Italia in het voorjaar was natuurlijk het hoogtepunt (zie nieuwsbrief van deze zomer), en twee exposities gingen over mijn favoriete kunstenaar Jeroen Bosch.




 Werken voor Jeroen Bosch in emaille 2015 (bovenste werk is verkocht)


Tot slot, zijn de ateliers er in 2015 stevig uitgebreid met nieuwe technieken, materialen, en machines, en hebben we veel verbouwd: een nieuw dak op het glas-fusingatelier, een kooi buiten voor de gascilinders, twee nieuwe glazen puien, een andere opstelling van het glasblaasatelier, een oude deur in ere hersteld, etc. etc. Vorige maand heeft Glass & Art een glasfusing-atelier overgenomen: daarmee is onze collectie grote en kleine fusing-gereedschappen bijna verdubbeld! We hebben ook een flinke voorraad Bullseye glas en een vierde, zeer grote fusingoven erbij. Verder hebben we verschillende nieuwe pigmenten om glas en emaille mee te kleuren en veel nieuwe workshops gegeven.

 

Al met al, het was het jaartje wel!



 Glazen bol met as, gezet in witgouden trouwringen.

Trouwringen bewerkt door goudsmid Joost Vlemmix

 

 

EXPO BIJ K26: WIE MAAKT OSS?

Posted on September 17, 2015 at 4:30 AM

 

17 september begint de expo "wie maakt Oss?" bij K 26. De vraag was: "Ontwerp een model, beeld, vorm, maquette van het huis anno 2040; Wij verwachten niet zomaar een ontwerp maar een verbeelding van uw visie op de toekomst met in het achterhoofd forse ontwikkelingen die gaande zijn op het gebied van energie, voedselschaarste, klimaatverandering, enzovoort."  Ik heb Noah's Ark 2.0 ontworpen ...


 

 

Noah's Ark 2.0: background

 

2040: Oss sluit zich aan bij 's werelds meest intelligente stad Eindhoven en wordt het centrum met de meest creatieve en innovatieve maakindustrie ter wereld. Noah's Ark 2.0 wordt daar één van de vele in het oog springende voorbeelden van.

 

Water stijgt, land verdwijnt, grond wordt schaars. Oss ligt hoger dan de Randstad, en zal voorlopig nog wel droge voeten houden. Maar voor het westen des lands is dat een ander verhaal en Oss, met ondermeer een haven en Heesen Yachts, is bij uitstek geschikt om te zorgen dat de mensen in de Randstad ook droge voeten houden. De Ark heeft de vorm van een schildpad en is een amfibievoertuig dat kan verplaatsten op land en op water. Op het land kan het op zijn uitklapbare wielen getrokken worden. In de zee kan het varen door de motoren in de achterpoten.


 

 

 

 

 

Niet alleen grond is schaars, maar vooral ook natuur. Een huis kan een deel van de natuur opslokken, maar het kan ook juist meer mogelijkheden geven aan de natuur. Een huis kan een thuis zijn niet alleen voor mensen, maar ook voor vele andere dieren en planten. Daarom vergroot dit ontwerp het oppervlakte voor de natuur zoals de rug van een zeeschildpad ook vaak een huis biedt aan andere zeedieren: zowel op de woning als onder de woning door kunnen planten en dieren een plek vinden. Omdat de ark lichtdoorlatend is kunnen alle planten en dieren die van half schaduw houden hun plek vinden onder het huis. Op het schild van de schildpad is een tuin te vinden waarin een bewoner danst. De rand van het schild bestaat uit zonnepanelen. Dat maakt dit huis in energieverbruik voor een groot deel zelfredzaam.

 



De expositie in K26 loopt van 17 september tot en met 25 oktober 2015.


 

GRAND TOUR D'ITALIA

Posted on June 27, 2015 at 5:30 AM

 

"Mocht jij zomaar daar op straat tekenen?" vroeg de 95-jarige oma van mijn man mij verbaasd. Daarmee verwoorde ze precies zoals ik me voelde zondag-ochtend 31 mei, op het plein voor de Santuario della Beata Vergine delle Grazie en het Museo dei Madonnari. Het was een vreemde sensatie van grote eer om tussen bekende Italiaanse straatkunstenaars (Madonnari) te mogen werken, en een kinderlijk genoegen in het uitsmeren van de pastel-krijtjes op het asfalt. Ik heb echt genoten!

 

De reis naar Italië was een echte werkvakantie. We begonnen met het brengen van werk naar de emailletentoonstelling in Florence. Tijdens een technisch congres van industriële emailleurs (grote bedrijven die bijvoorbeeld potten, pannen en witgoed van een laagje emaille voorzien) werd van een aantal internationale kunstenaars het werk gepresenteerd, en werd een voorproefje gegeven van de aankomende guinness book of records poging het grootste emaillewerk ooit te branden. Het werk wordt 310 bij 140 cm, in aanstekelijke primaire kleuren.



Na Florence gingen we naar Grazie di Curtatone voor het street art event. De ontvangst in Grazie was buitengewoon. Een combinatie van zeer hoffelijke en ontspannen Italiaanse gastvrijheid en grote erkenning en waardering voor kunstenaars gaf een warm gevoel dat nog dagen aanhield. De president van het museum ontving ons niet alleen, ook een vertegenwoordiger van de locale overheid en de locale televisie kwamen er speciaal voor om. Als buitenlanders werden we na afloop getrakteerd op een geweldig gezellig diner door Paola Artoni en Paolo Bertelli (beide onderzoekers kunst aan de universiteit van Verona). Hun enthousiasme was erg aanstekelijk!


 Street painting in Grazie di Curtatone

 

 

De expositie in Florence verhuisde al snel naar Monza (Milaan), waarbij ze proberen aansluiting te zoeken bij de vele bezoekers van de Wereld Expo. Helaas moesten we weer naar huis, en hebben we de Expo moeten laten schieten. Bij het afscheid vroeg Mariano Bottoli (winnaar van het street art event Incontro Nazionale Madonnari 2014, en dus coördinator van dit jaar) of ik ook een keer in augustus mee wilde doen met de 24-uurs wedstrijd. Een hele eer, en het overdenken voor 2016 zeker waard!


 

Het resultaat van mijn eerste straatkunst: Marina Maggioni heeft de bloemen rondom getekend.

 

SPIJT?

Posted on June 27, 2015 at 5:25 AM

(deze blog is van januari 2015)

 

Regelmatig vragen mensen: "heb je geen spijt?" Het is nu drie jaar geleden dat ik mijn collega's van de universiteit vaarwel zei, en mezelf stortte in de kunst. Toen ik de grote stap waagde, waren er drie dingen waar ik bang voor was.

 

De eerste angst was een heel platte: het was crisis en kunst werd afgeschilderd een linkse hobby. Hoe ging ik het voor elkaar krijgen om zowel mezelf te blijven als mijn eigen boterham te verdienen? Er hoeft geen kaviaar op mijn brood, maar Old Amsterdam is toch wel erg lekker. Mijn streven was om binnen vijf jaar weer financieel onafhankelijk te zijn van mijn lief, en gelukkig kom ik nu al een heel eind, zonder mijn ziel te verkopen. Nu, daar ben ik heel tevreden mee!

 

Eenzaamheid was de tweede angst: zou ik het redden, dag in, dag uit in mijn eentje in de werkplaats? Geen baas die op je vingers kijkt, dat is natuurlijk wel lekker. Maar geen collega's en geen hordes enthousiaste studenten? Mijn weken zien er nu precies 180 graden anders uit dan voorheen: niet maandag tot en met donderdag zijn de drukke werkdagen, maar donderdag tot en met zondag. Ik geniet van de klanten, de workshops, de openingen van exposities (van mezelf of van nieuwe collega's), de demonstraties glasblazen, en de vele andere kunstactiviteiten. Donderdag tot en met zondag is het leven de Hemel op aarde. Maar als ik heel eerlijk ben, als ik maandag opsta en dus eigenlijk weekend heb, dan is het huis soms wel erg stil. Om aan het begin van de week je vrije dag (of dagen) te hebben in plaats van aan het einde, is niet echt gezellig. Maar de rest van de week maakt dat gelukkig meer dan goed, en naarmate het drukker wordt, heb ik die rustige dagen steeds harder nodig voor het maken van vrij werk en het uitvoeren van opdrachten. Dus ach, dat komt wel goed.


Big Bone. Bot is van AcrylicOne.

Het hondje van gefused glas. Totale hoogte 1,20 m.


 

De derde twijfel werd mooi verwoord door Riet, een heel lieve en intelligente Ravensteinse vrouw met wie ik laatst naar een historische lezing over glas-in-lood ging. Tijdens de pauze vroeg ze: "Mis je niet de intellectuele uitdaging? Leuke ontwerpen bedenken is natuurlijk hersenwerk, maar ze uitvoeren is vaak toch gewoon dagen achtereen zonder nadenken met je handen werken". Oprecht kon ik zeggen dat ik het gevoel heb gehad de afgelopen drie jaar meer geleerd te hebben dan de bijna 15 jaar die ik aan de universiteiten heb gewerkt. Natuurlijk is dat overdreven, maar naast het ontwikkelen van mezelf als kunstenaar (wat op zich al een hele klus is), moest ik zo ontzettend veel vaardigheden en kennis opdoen (en nog steeds), dat ik me geen moment "ondervraagd" heb gevoeld. Heel veel technische kennis van de materialen, gereedschappen en technieken is nodig om zelf efficiënt te kunnen werken en om echt goede workshops te kunnen geven. Het opzetten en onderhouden van verschillende goede werkplaatsen met goede machines is een kunstje in zichzelf, één waarvoor ik zelfs heb moeten leren lassen. Daarnaast heb ik moeten leren hoe je een bedrijf runt, inclusief de PR, de boekhouding, offertes, facturering, het inkopen en vaak importeren van gereedschap en materialen, het werken met zzp-ers, etc. etc. Het werken in opdracht, acquisitie en verkoop is weer een heel andere tak van sport waar je als filosoof aan een universiteit niet echt veel ervaring mee op doet. Dus nee, een uitdaging heb ik niet gemist.



 

Heksenballen, 5 - 10 - 15 cm.

 

Riet keek me aan en zei: "maar wat dan als je het onder de knie hebt? Als het business as usual wordt, ga je je dan niet vervelen?" Nu, lieve Riet, ik ben nog lang niet klaar! Met glas & kunst hoef je je nooit te vervelen. Deze winter staat vooral in het teken van het glasblazen aan de blaaspijp, en het ontwikkelen van een techniek om crematie-as te verwerken in het geblazen glas. Dat houdt me wel weer een poos bezig, en het geeft me een zeer goed gevoel iets moois te maken voor mensen die net veel verloren hebben.

 

Jeroen Bosch jaar deel 3: een UPS-dozen-klucht

Posted on August 20, 2014 at 3:55 AM

Deze zomer dacht ik tijd te hebben voor een nieuw AcrylicOne beeld, ter voorbereiding op het werk Genesis (zie vorige blogs). Zodra ik het ontwerp klaar had, belde ik Stellingendam voor advies, en heb direct de materialen besteld. Zoals altijd was het advies perfect, en de bestelling werd gelukkig snel verzonden: ik zou de weinige tijd die ik had hard nodig hebben. UPS belde de volgende dag al aan. “Hoera”, dacht ik: “ik kan beginnen”. Twee grote dozen werden uit de bestelbus gehaald en met een plof op de grond gezet. Grote stofwolken rezen op. De dozen waren gedeukt en zagen eruit of er een kudde buffels overheen gerend was.

“Nou mevrouwtje, volgens mij heeft u gips besteld”, zei de bezorger die vrolijk de stofwolk voor zijn gezicht wegwuifde. “Wilt u hier even tekenen voor ontvangst?”

Nee dus. AcrylicOne is een goede, UV- en vorstbestendige, milieuvriendelijke, natuurlijke composiet, en geen gips. De prijs is daar dan ook naar: er zat voor ongeveer 400 euro materiaal in die twee dozen. De mengverhouding komt nogal nauw, en als die verpakkingen kapot zijn en de helft op straat ligt, dan heb je er dus niets meer aan. Omdat ik de dozen niet open mocht maken om te controleren wat nu eigenlijk de schade was, heb ik ze maar weer mee terug laten nemen.

Direct heb ik Stellingendam weer gebeld, en zoals altijd waren ze ontzettend vriendelijk, boden hun excuus aan, en stuurden dezelfde dag nog nieuwe verpakkingen op. De dag erna kreeg mijn man op kantoor telefoon. UPS, of ze mij konden spreken. Nu, ik ben natuurlijk niet aanwezig op het werk van mijn man in Den Bosch, dus dat ging niet lukken. UPS snapte niet waarom ik de dozen had geweigerd en waren alles behalve vriendelijk. Ook wisten ze niet wie de afzender van de dozen was en waar ze dus terug naar toe moesten.

Een paar dagen later had ik nog steeds mijn composiet niet, en ik besloot nog maar eens een email naar Stellingendam te sturen. Zij belden per direct UPS op. Tot ons beider grote verbazing had UPS besloten de nieuwe dozen niet naar ons atelier te brengen: ik weigerde immers toch de pakketten van AcrylicOne. De altijd aardige Marina van AcrylicOne werd langzaamaan iets minder aardig richting UPS en stelde dat ze moesten zorgen dat alle vier de dozen die maandag bij mij moesten zijn. Ik zou het dan nog net gaan redden in de zomer het beeld af te krijgen. Na de vakantie van Marina zouden we dan zorgen dat de beschadigde dozen terug naar Stellingendam gebracht zouden worden. UPS bevestigde de afspraak via email aan mij en dus bleven wij rustig wachten.

 

Op woensdag hadden we nog niets ontvangen, en toch maar weer contact gezocht met Marina (die zo servicegericht was mij haar contactgegevens te geven, zodat als het mis ging ik haar tijdens de vakantie op de hoogte kon houden). Zij belde UPS weer en die beweerde dat de vier dozen waren afgeleverd. Wij hebben toen alle buren afgelopen, maar geen dozen, en dus nog maar weer een keer gebeld. Inmiddels was 800 euro zoek!

UPS melde enige tijd later dat de vier dozen afgeleverd waren in Rotterdam, per ongeluk op het verkeerde adres. Maar geen nood, ze zouden worden opgehaald en binnen twee dagen bij mij zijn. Vier dagen later had ik nog niets ontvangen, en besloot maar direct contact op te nemen met UPS: inmiddels had ik ook hun gegevens en ik wilde Marina niet blijven storen op vakantie.

UPS melde toen doodleuk per email dat de dozen per ongeluk in Maastricht terecht gekomen waren, maar dat ze verwachtten dat ze de volgende dag wel in Ravenstein konden zijn. En warempel, de volgende dag (tevens de een na laatste dag van mijn vakantie) werden vier dozen geleverd. Twee van die dozen zagen eruit alsof er mee gevoetbald was. Helemaal gedeukt, gescheurd en onder het stof. De andere twee dozen waren netjes, al lekte er poeder uit een hoek.

Bij het openmaken kwam er een ware ravage te voorschijn. Ondanks de vele tape, bubbelplastic, en andere maatregelen die ze bij het inpakken hadden genomen, waren ze er toch in geslaagd spul dat eigenlijk niet kan beschadigen behoorlijk kapot te krijgen, ook in de nieuwe dozen. “Die eerste twee dozen zijn van de lopende band gevallen”, vertelde de eeuwig lachende bezorger. “Tja”, zei ik, waarschijnlijk wat nors kijkend. “Daar kan ik toch niets aan doen!” was het antwoord.

De tijd die ik had om een beeld te maken was verstreken: de werkruimten hebben we nu weer nodig voor cursisten, opdrachten en vrij glaswerk. Gefrustreerd zetten we de 4 dozen helemaal in de achterste werkruimte, en stuurden een emailtje naar Marina dat de spullen terecht waren. Zij zou meteen regelen dat de twee zwaar beschadigde dozen opgehaald zouden worden, zodat ze niet eindeloos in de weg zouden staan. Vijf dagen later stond de lachende snor weer voor de deur: “daar zijn we weer! Ik kom één doos ophalen”. Jawel, één doos, niet twee. Hij wilde er ook geen twee meenemen, want daarvoor had hij geen sticker. Volgende week komt hij terug, met sticker, om de tweede doos op te halen….

(helaas bij deze blog dus geen foto's van een nieuw AcrylicOne beeld, maar oude foto's van "the birth of curiousity", nu te zien bij Galerie Sous Terre in Lithoyen).

 

 

 

 

 

De volgende stap deel 2: Jeroen Bosch, metamorfosen & evolutie

Posted on July 9, 2014 at 3:55 PM

In mijn vorige blog schreef ik dat ik aan een groot project ga werken in het kader van het Jeroen Bosch Jaar, en dat dit een belangrijk deel van mijn werk zou gaan bepalen de komende tijd. Het project loopt inmiddels op volle toeren!

Ik schreef: “Ik wil nog meer mijn voormalige werk als onderzoeker en filosofe aan de universiteiten gaan verweven met mijn beeldende werk.” En: “Voor het Jeroen Bosch Jaar wil ik een groot overkoepelend thema dat dicht bij mij staat, en dat … het belang van Jeroen Bosch voor de 21e eeuw te laten zien in een serie grotere werken”. Als je het Christelijke werk van Jeroen Bosch ziet in het licht van nu, valt natuurlijk meteen op dat de door God geschapen Tuin der Lusten met Adam en Eva, vervangen is door evolutie van onze genen. En sommige Duivelse metamorfosen zoals wezen die half dier, half mens zijn, worden nu op genetisch niveau samengevoegd in de gen-tech-laboratoria.

Die uitgangspunten wilde ik graag gaan combineren in het eerste werk: de sneaky zondeval, de genetica en metamorfosen van plant naar dier. Als voorstudie heb ik een geëmailleerde slang die uitmondt in een bloem gemaakt, maar het kan sterker: een slang die uitloopt in een DNA streng (de tot voor kort geheime code die al het leven met elkaar verbindt) die uitloopt in een bloem van Mendel, de grondlegger van onze genetica. En het kan groter, veel groter! Ik had eigenlijk iets van 5 meter in mijn hoofd. Een slang die zich door de tuin beweegt, een bloem die boven alles uitsteekt.

 

 

 Sneaky 2014, Industrieëmaille op koper, op zwart glas, 48x48 cm

 

Al met al stond het globale idee redelijk snel op poten en ik begon te denken aan de uitvoering: kan ik dit wel? Na wat gereken en geteken, was de conclusie snel getrokken: nee, dit kan ik niet….maar ik ga het toch doen!

De DNA-streng wordt dusdanig fijn en opengewerkt dat er een inwendig skelet nodig is om te zorgen dat hij niet breekt. Zo’n inwendig skelet moet zeer sterk, maar ook een beetje flexibel en erg dun zijn. Dan kom je natuurlijk al snel uit bij betonstaal en een lasapparaat, en dus moest ik leren lassen. Al denkend en pratend over de interne constructie zei Frank Pichel: “Ik wil al heel lang eens leren lassen! Ik heb al een apparaat, maar kan er de tijd niet voor vinden om er goed mee te leren omgaan”. De afspraak om samen een lascursus te gaan doen was snel gemaakt en we kwamen uit bij Don van Grunsven van DenDam2. Hij wilde ons wel privéles lassen geven, want Frank is net als ik: waarom zou je proefstukjes gaan lassen als je ook meteen voor het grote werk kunt gaan? Het beeld is nog niet goed genoeg uitgedacht, maar een ander project lag voor het oprapen: de paarden hadden een nieuwe voederruif nodig!

 


Don van Grunsven in de paardenruif 2014



Frank Pichel en Katinka Waelbers: trots op het resultaat! 2014


Met zeer goede uitleg van Don en na anderhalve dag heel plezierig ploeteren, is het Frank en mij gelukt: de paarden hebben nu een ruif die Artis waardig is, en ik kan simpele constructies van betonstaal lassen. Ik kan weer terug naar de tekentafel en met deze ervaring het project verder gaan uitdenken. Dat het maken van een paardenruif een tussenstap kan zijn bij het maken van een groot kunstproject, tja, wie had dat ooit gedacht?

 

Jeroen Bosch, metamorfosen & evolutie

Posted on March 30, 2014 at 3:05 AM

Maanden heb ik toegewerkt en -geleefd naar de expositie bij Sous-Terre. Nu al het werk zo goed als gedaan is, gaan de gedachten uit naar de langere termijn: wat is de volgende stap? Dromend met mijn man op de bank over grootse toekomstplannen, hoorde ik mezelf zeggen: “Ik zou zo graag mijn filosofische onderzoek willen gaan gebruiken voor mijn werk voor het Jeroen Bosch-jaar in 2016. Het is voor mij tijd voor de volgende stap, tijd voor een serie grotere kunstwerken waarin filosofie en surrealisme met elkaar verweven worden tot een hoger niveau dan dat ik dat tot nog toe heb gedaan. Ik wil nog meer mijn voormalige werk als onderzoeker en filosofe aan de universiteiten gaan verweven met mijn beeldende werk.”

 

Leuk bedacht, zo op de zaterdagavond … grote woorden en veel ambitie … met een borreltje en een blokje kaas erbij gaat praten altijd gemakkelijk. Maar eenmaal uitgesproken worden de woorden dwingend: hoe ga ik dat aanpakken?

 


Jeroen Bosch Tuin der Lusten (1480-90)

Olieverf op paneel, 220 × 389 cm

 

Anders dan anders, in ieder geval. Mijn ontwerpen ontstaan altijd erg impulsief: ze beginnen met een associatie, een inval, een te letterlijk genomen woord, een ergernis. Daarna volgt enige verdieping in het thema, een kort onderzoek over hoe een en ander te realiseren, enkele kleine aanpassingen, en het werk wordt gemaakt.

 

Voor het Jeroen Bosch Jaar wil ik een groot overkoepelend thema dat dicht bij mij staat, en dat goed aansluit bij mijn voormalige onderzoekswerk als universiteitsfilosoof. Maar tegelijkertijd moet het thema het natuurlijk mogelijk maken het belang van Jeroen Bosch voor de 21e eeuw te laten zien. Daarvoor is het van belang te realiseren dat Jeroen Bosch’ werk Christelijk is, en op surrealistische wijze vertelt over hoe de mensheid begon met Adam en Eva in de Tuin der Lusten en over de Zeven Hoofdzonden die leiden tot de ondergang, de Apocalyps van de mens. Daarmee vertelt Jeroen Bosch een (laat)middeleeuws verhaal.

 

In de 21e eeuw, leren we dat we niet uit stof zijn geschapen, maar dat we uit de oersoep zijn geëvolueerd. Adam en Eva zijn mythologische figuren geworden: onze voorouders spraken volgens de biologen geen goddelijke taal, maar iets dat meer lijkt op baviaans. De zondige mens wordt voor zijn gulzigheid en luiheid niet gestraft door God of de Duivel, maar door hart- en vaatziekten en andere medische mankementen. Het is dan ook niet te verwachten dat de Apocalyps zal worden ingezet door vier ruiters te paard, maar eerder door een te onbescheiden menselijke industrie. De Christelijke vraag naar Hemel of Hel die Jeroen Bosch inspireerde tot het maken van zijn bijzondere surrealistische werk is vervangen door de vraag hoe om te gaan met evolutie.

 

Evolutie betekent in het Latijn “ontrollen”, en het verhaal ontrolt zich vanaf de eerste cellen die miljarden jaren geleden in de oceanen dreven. Evolutie staat ook voor verandering, voor metamorfose, in het verre verleden, heden en toekomst. En die leidraden wil ik gaan onderzoeken: Hoe ziet een tuin der lusten eruit vanuit een evolutionair perspectief? Wat zijn de zeven hoofdzonden als niet de ziel maar de genen centraal staan, en gentechnologie steeds meer mogelijk maakt? En waar gaan we naar toe: een Darwinistische Hemel of Hel? Volgens futurologen als Raymond Kurzweil verandert de wereld sneller dan ooit. Door stapeling en vermenigvuldig van kennis en technologieën, zullen mensen, andere dieren en de plantenwereld talloze metamorfosen ondergaan, zo denken veel transhumanistische wetenschappers. Stof genoeg dus om mijn ambitie verder uit te werken … ik hou jullie op de hoogte.

 

Werken in opdracht

Posted on December 5, 2013 at 10:40 AM

Een van de vele nieuwe dingen die ik moest leren bij het overstappen van wetenschap naar kunst was het beeldend werken in opdracht. Ondanks de doopvont, de vele geschenken en de opdrachten die ik voor enkele bedrijven heb mogen uitvoeren, vind ik dat nog steeds het meest zenuwslopende, maar ook het meest interessante en eervolle deel van het werk: mensen geven hun vertrouwen dat je iets gaat maken voor hen dat uniek, mooi en waardevol is. Dat vertrouwen wil je natuurlijk niet beschamen, dus haal je keer op keer het onderste uit de kan.

De meest bijzondere opdracht van 2013 kwam van een familielid die een aantal nogal kritische medische problemen overleefd had en dat wilde vieren met een kunstwerk. “Maak maar wat jij mooi vindt, maar…” Er toen kwam een hele boeiende “maar”, waarvan ik toch wel wat nachtjes heb wakker gelegen. Het verzoek was om alle glas- en emailletechnieken die ik in huis heb erin te verwerken. Echt alle technieken is natuurlijk onmogelijk: dat zijn er veel te veel en zou tot een rommelig geheel leiden. Maar er moest iets in zitten van casting van glas en glasfusing, glasblazen, emailleren van koper en het lamineren van glas. Qua inhoud maakte het niet veel uit, maar na wat praten bleek dat er een voorkeur was voor iets kleurrijks met bloemen of vissen. Na een paar weken nadenken, heb ik toen een tekening gepresenteerd (foto) waarin zowel vissen als bloemen zaten, en waarin waarneming symbolisch centraal stond. Dit in verband met de medische achtergrond.


De tekening werd onmiddellijk goedgekeurd: ze vonden hem geweldig. Maar na een paar minuten praten bleek dat ik toch iets niet helemaal goed begrepen had. Mijn tekening was bedoeld voor een tweedimensionaal werk voor het raam, of voor buiten, maar de familie wilden een groot beeld voor op een brede vensterbank. Ik had dus een goedgekeurd ontwerp voor iets plats, waarvan ik echt geen flauw benul had hoe ik dat ooit driedimensionaal zou moeten krijgen. Zeker niet omdat al die technieken erin moesten.

Na enkele dagen twijfelen, heb ik toen maar besloten van onder naar boven te gaan werken. Ik had een helder idee van hoe ik wilde dat de vissenkop eruit zou zien, en omdat het casten van glas veel tijd kost (het gips moet lange tijd drogen, en het smelten en annealen van het glas duurt een volle week) was dit technisch gezien ook een verstandig besluit.


Vol trots liet ik de vis in was zien, maar die werd bekeken met nogal wat argwaan (foto). Ook op facebook was het enthousiasme niet groot: mensen vonden het moeilijk om de modder-bruine, lomp ogende vis in hun hoofd te vertalen naar een semitransparante, blauw-paarse, luchtige glazen vaas. Achteraf gezien logisch natuurlijk, maar in mijn hoofd was het zo duidelijk dat ik me dat even niet gerealiseerd had. Toen de vissenkop uit het gips was gehakt (foto), en gepolijst (foto) was het vertrouwen gelukkig snel weer terug.




Ik ben toen verder gegaan met de vulling van de vis en de stelen. De vulling bestaat uit gefusede glazen bolletjes, de stelen zijn gemaakt van koperen buizen met industrie-emaille. Daarna was het tijd voor de bloemen: dagen ben ik bezig geweest met het maken van die veelkleurige bladeren: 60 stuks in totaal. De bloemen bestaan uit 11 tot 15 kleuren. Dat multi-gekleurde glas heb ik eerst gemengd om zo een geheel te krijgen dat qua kleur mooi bij elkaar past. Ik stootte mij daarbij voor de tweede keer aan dezelfde steen: ik liet 2 losse blaadjes zien voor de kleuren en de te verwachten reactie was: “die zijn klein: het zou toch een groot beeld worden?” Die twijfel was gelukkig snel weggenomen toen ik ze achter de deur een enorme berg van 60 glazen bladeren kon laten zien. “Ja, dat lijken me er wel genoeg …” werd er lachend gezegd.


Op ijzeren staven met dezelfde diameter als de geëmailleerde koperen buizen zijn toen de bloemen in elkaar gezet (fotos), en alle losse onderdelen heb ik eerst laten goedkeuren: eenmaal verlijmd is het veel moeilijker om nog iets aan te passen. Het werd gelukkig met veel enthousiasme bekeken: vooral de bloem met de tong vonden ze geweldig!

De gefusede glasbellen zijn met glas-lamineer-epoxy in de mond van de vis gemonteerd, en met een uitgebreide constructie, waarin alle wasknijpers uit huis gebruikt werden, zijn de stelen van de bloemen vastgezet (foto). Het eindresultaat was gelukkig naar tevredenheid van de opdrachtgevers…(foto) ...Meer voorbeelden van opdrachten? Zie http://www.glass-and-art.nl/c-1629216/opdrachten-commissions


 


 

Vrij letterlijk

Posted on October 2, 2013 at 2:15 PM

De meest gestelde vraag op ons jubileum was “Waar haal je je ideeën vandaan”? Zoals eerder hier gezegd is het een zeer lastige vraag: ideeën komen op zoals de zon. Of je nu al klaar bent voor een nieuw begin, of dat je liever nog even blijft soezen, er gaat een lichtje branden en dan moet je aan de slag. Maar voor degene die toch iets meer antwoord willen op die vraag: sinds niet al te lange tijd heb ik een nieuwe inspiratiebron bij. Humor is daar vaak één van.

 

Wat ik erg leuk vind zijn taalgrapjes waarin iets veel te letterlijk wordt genomen. Herman Finkers blonk daarin uit, en ik ben dan ook groot fan van zijn uitspraken zoals “Heb je een slaapzak? Ja, ik heb iets te lang met mijn benen over elkaar gezeten”, “Bijna alle dieren hebben een maandelijkse cyclus, behalve natuurlijk de weekdieren”, en”Wilt u bij het nuttigen van de Reebout, het moertje er even afdraaien?

 

De laatste tijd heb ik een aantal werken gemaakt waarin ik letterlijkheid beeldend uitprobeer. Het eerste werk dat bijvoorbeeld op die manier ontstaan is, is “Loopneus”, een neus met heel veel voetjes (die weer geïnspireerd zijn op de pseudopodia van een fossiel). Dat polymeer beeldje is gemaakt toen door een heftige griep onze wandelweek in Duitsland een televisieweek werd.


 

Een tweede voorbeeld is “mijn oogappeltje”. Een zeer sympathieke klant had het steeds heel ouderwets over zijn “oogappeltje”. Nu had ik dat woord natuurlijk wel eerder gehoord, maar uit zijn niet-gepensioneerde mond klonk het zo vreemd. Toen mijn man thuis kwam, riep ik voor de gein “hé, mijn lieve oogappeltje”! Een vrij letterlijk plaatje van een oogappel sprong opeens voor mijn geestesoog. Het wordt een miniatuurschilderij en is nu in de maak.

 

Het derde project dat uit pure letterlijkheid is ontstaan, bestaat uit de Eierschalen. Op zondagochtend willen we nog wel eens uitgebreid ontbijten en een geklutst eitje hoort daar vaak bij. “Wat doe ik met de eierschalen? In de prullenbak of op de composthoop” vroeg “mijn oogappeltje”, ditmaal zonder loopneus. Het beeld van de inhoud van het ei dat net in de pan gleed stond nog op mijn netvlies, en was er weer een idee geboren.


 

Ik hoop jullie in de komende tijd meer van dit soort werk te kunnen laten zien. Ik heb me dan ook voorgenomen om “Finkers op een hoop” weer eens te gaan lezen. Wellicht kan ik wel wat met zijn beschrijving van het sportieve type met een voelbalknie, een tennisarm, een wandelnier, en zwemmerseczeem …

 


Rss_feed