KATINKA WAELBERS

Love, laugh & learn

Blog

De volgende stap deel 2: Jeroen Bosch, metamorfosen & evolutie

Posted on July 9, 2014 at 3:55 PM

In mijn vorige blog schreef ik dat ik aan een groot project ga werken in het kader van het Jeroen Bosch Jaar, en dat dit een belangrijk deel van mijn werk zou gaan bepalen de komende tijd. Het project loopt inmiddels op volle toeren!

Ik schreef: “Ik wil nog meer mijn voormalige werk als onderzoeker en filosofe aan de universiteiten gaan verweven met mijn beeldende werk.” En: “Voor het Jeroen Bosch Jaar wil ik een groot overkoepelend thema dat dicht bij mij staat, en dat … het belang van Jeroen Bosch voor de 21e eeuw te laten zien in een serie grotere werken”. Als je het Christelijke werk van Jeroen Bosch ziet in het licht van nu, valt natuurlijk meteen op dat de door God geschapen Tuin der Lusten met Adam en Eva, vervangen is door evolutie van onze genen. En sommige Duivelse metamorfosen zoals wezen die half dier, half mens zijn, worden nu op genetisch niveau samengevoegd in de gen-tech-laboratoria.

Die uitgangspunten wilde ik graag gaan combineren in het eerste werk: de sneaky zondeval, de genetica en metamorfosen van plant naar dier. Als voorstudie heb ik een geëmailleerde slang die uitmondt in een bloem gemaakt, maar het kan sterker: een slang die uitloopt in een DNA streng (de tot voor kort geheime code die al het leven met elkaar verbindt) die uitloopt in een bloem van Mendel, de grondlegger van onze genetica. En het kan groter, veel groter! Ik had eigenlijk iets van 5 meter in mijn hoofd. Een slang die zich door de tuin beweegt, een bloem die boven alles uitsteekt.

 

 

 Sneaky 2014, Industrieëmaille op koper, op zwart glas, 48x48 cm

 

Al met al stond het globale idee redelijk snel op poten en ik begon te denken aan de uitvoering: kan ik dit wel? Na wat gereken en geteken, was de conclusie snel getrokken: nee, dit kan ik niet….maar ik ga het toch doen!

De DNA-streng wordt dusdanig fijn en opengewerkt dat er een inwendig skelet nodig is om te zorgen dat hij niet breekt. Zo’n inwendig skelet moet zeer sterk, maar ook een beetje flexibel en erg dun zijn. Dan kom je natuurlijk al snel uit bij betonstaal en een lasapparaat, en dus moest ik leren lassen. Al denkend en pratend over de interne constructie zei Frank Pichel: “Ik wil al heel lang eens leren lassen! Ik heb al een apparaat, maar kan er de tijd niet voor vinden om er goed mee te leren omgaan”. De afspraak om samen een lascursus te gaan doen was snel gemaakt en we kwamen uit bij Don van Grunsven van DenDam2. Hij wilde ons wel privéles lassen geven, want Frank is net als ik: waarom zou je proefstukjes gaan lassen als je ook meteen voor het grote werk kunt gaan? Het beeld is nog niet goed genoeg uitgedacht, maar een ander project lag voor het oprapen: de paarden hadden een nieuwe voederruif nodig!

 


Don van Grunsven in de paardenruif 2014



Frank Pichel en Katinka Waelbers: trots op het resultaat! 2014


Met zeer goede uitleg van Don en na anderhalve dag heel plezierig ploeteren, is het Frank en mij gelukt: de paarden hebben nu een ruif die Artis waardig is, en ik kan simpele constructies van betonstaal lassen. Ik kan weer terug naar de tekentafel en met deze ervaring het project verder gaan uitdenken. Dat het maken van een paardenruif een tussenstap kan zijn bij het maken van een groot kunstproject, tja, wie had dat ooit gedacht?

 

Categories: None