KATINKA WAELBERS

Love, laugh & learn

Blog

Jeroen Bosch jaar deel 3: een UPS-dozen-klucht

Posted on August 20, 2014 at 3:55 AM

Deze zomer dacht ik tijd te hebben voor een nieuw AcrylicOne beeld, ter voorbereiding op het werk Genesis (zie vorige blogs). Zodra ik het ontwerp klaar had, belde ik Stellingendam voor advies, en heb direct de materialen besteld. Zoals altijd was het advies perfect, en de bestelling werd gelukkig snel verzonden: ik zou de weinige tijd die ik had hard nodig hebben. UPS belde de volgende dag al aan. “Hoera”, dacht ik: “ik kan beginnen”. Twee grote dozen werden uit de bestelbus gehaald en met een plof op de grond gezet. Grote stofwolken rezen op. De dozen waren gedeukt en zagen eruit of er een kudde buffels overheen gerend was.

“Nou mevrouwtje, volgens mij heeft u gips besteld”, zei de bezorger die vrolijk de stofwolk voor zijn gezicht wegwuifde. “Wilt u hier even tekenen voor ontvangst?”

Nee dus. AcrylicOne is een goede, UV- en vorstbestendige, milieuvriendelijke, natuurlijke composiet, en geen gips. De prijs is daar dan ook naar: er zat voor ongeveer 400 euro materiaal in die twee dozen. De mengverhouding komt nogal nauw, en als die verpakkingen kapot zijn en de helft op straat ligt, dan heb je er dus niets meer aan. Omdat ik de dozen niet open mocht maken om te controleren wat nu eigenlijk de schade was, heb ik ze maar weer mee terug laten nemen.

Direct heb ik Stellingendam weer gebeld, en zoals altijd waren ze ontzettend vriendelijk, boden hun excuus aan, en stuurden dezelfde dag nog nieuwe verpakkingen op. De dag erna kreeg mijn man op kantoor telefoon. UPS, of ze mij konden spreken. Nu, ik ben natuurlijk niet aanwezig op het werk van mijn man in Den Bosch, dus dat ging niet lukken. UPS snapte niet waarom ik de dozen had geweigerd en waren alles behalve vriendelijk. Ook wisten ze niet wie de afzender van de dozen was en waar ze dus terug naar toe moesten.

Een paar dagen later had ik nog steeds mijn composiet niet, en ik besloot nog maar eens een email naar Stellingendam te sturen. Zij belden per direct UPS op. Tot ons beider grote verbazing had UPS besloten de nieuwe dozen niet naar ons atelier te brengen: ik weigerde immers toch de pakketten van AcrylicOne. De altijd aardige Marina van AcrylicOne werd langzaamaan iets minder aardig richting UPS en stelde dat ze moesten zorgen dat alle vier de dozen die maandag bij mij moesten zijn. Ik zou het dan nog net gaan redden in de zomer het beeld af te krijgen. Na de vakantie van Marina zouden we dan zorgen dat de beschadigde dozen terug naar Stellingendam gebracht zouden worden. UPS bevestigde de afspraak via email aan mij en dus bleven wij rustig wachten.

 

Op woensdag hadden we nog niets ontvangen, en toch maar weer contact gezocht met Marina (die zo servicegericht was mij haar contactgegevens te geven, zodat als het mis ging ik haar tijdens de vakantie op de hoogte kon houden). Zij belde UPS weer en die beweerde dat de vier dozen waren afgeleverd. Wij hebben toen alle buren afgelopen, maar geen dozen, en dus nog maar weer een keer gebeld. Inmiddels was 800 euro zoek!

UPS melde enige tijd later dat de vier dozen afgeleverd waren in Rotterdam, per ongeluk op het verkeerde adres. Maar geen nood, ze zouden worden opgehaald en binnen twee dagen bij mij zijn. Vier dagen later had ik nog niets ontvangen, en besloot maar direct contact op te nemen met UPS: inmiddels had ik ook hun gegevens en ik wilde Marina niet blijven storen op vakantie.

UPS melde toen doodleuk per email dat de dozen per ongeluk in Maastricht terecht gekomen waren, maar dat ze verwachtten dat ze de volgende dag wel in Ravenstein konden zijn. En warempel, de volgende dag (tevens de een na laatste dag van mijn vakantie) werden vier dozen geleverd. Twee van die dozen zagen eruit alsof er mee gevoetbald was. Helemaal gedeukt, gescheurd en onder het stof. De andere twee dozen waren netjes, al lekte er poeder uit een hoek.

Bij het openmaken kwam er een ware ravage te voorschijn. Ondanks de vele tape, bubbelplastic, en andere maatregelen die ze bij het inpakken hadden genomen, waren ze er toch in geslaagd spul dat eigenlijk niet kan beschadigen behoorlijk kapot te krijgen, ook in de nieuwe dozen. “Die eerste twee dozen zijn van de lopende band gevallen”, vertelde de eeuwig lachende bezorger. “Tja”, zei ik, waarschijnlijk wat nors kijkend. “Daar kan ik toch niets aan doen!” was het antwoord.

De tijd die ik had om een beeld te maken was verstreken: de werkruimten hebben we nu weer nodig voor cursisten, opdrachten en vrij glaswerk. Gefrustreerd zetten we de 4 dozen helemaal in de achterste werkruimte, en stuurden een emailtje naar Marina dat de spullen terecht waren. Zij zou meteen regelen dat de twee zwaar beschadigde dozen opgehaald zouden worden, zodat ze niet eindeloos in de weg zouden staan. Vijf dagen later stond de lachende snor weer voor de deur: “daar zijn we weer! Ik kom één doos ophalen”. Jawel, één doos, niet twee. Hij wilde er ook geen twee meenemen, want daarvoor had hij geen sticker. Volgende week komt hij terug, met sticker, om de tweede doos op te halen….

(helaas bij deze blog dus geen foto's van een nieuw AcrylicOne beeld, maar oude foto's van "the birth of curiousity", nu te zien bij Galerie Sous Terre in Lithoyen).

 

 

 

 

 

Categories: None