KATINKA WAELBERS

Love, laugh & learn

Blog

(sorry, only in Dutch!)

Vier maal per jaar verschijnt de nieuwsbrief van Glass & Art. Katinka Waelbers schrijft daarin telkens een blog. Dat begon als antwoordt op de vele vragen van mensen over haar carieresprong. Na bijna 15-jaar ruilde ze een goedlopende cariere aan de universiteit in voor een bestaan in het atelier. Sommige mensen vonden dat inspirerend, anderen vinden het ronduit dom, maar vrijwel iedereen was nieuwsgierig. Nu, vijf jaar later blijkt de keuze erg succesvol te zijn uitgepakt. De blogs gaan inmiddels over zeer uiteenlopende onderwerpen en geven een kijkje in de dagelijkse gang van zaken bij Glass & Art.

view:  full / summary

In den beginne

Posted on September 9, 2013 at 2:05 PM

We zijn druk doende het feest voor het vijfjarig bestaan van Glass & Art voor te bereiden, en dat is voor veel mensen aanleiding om te vragen “Hoe ben je eigenlijk met kunst begonnen?” Nou, in den beginne was er emaille. Dat smelten van glas op metaal is een zeer gespecialiseerde vorm van kunst die mij begin 2006 aanstak.

Als kind was ik altijd aan het knutselen en tekenen, tot mijn 15e. Toen begonnen mensen om mij heen zich ermee te bemoeien. De een riep dat ik naar de...

Read Full Post »

Waar haal jij je inspiratie vandaan?

Posted on July 25, 2013 at 2:50 PM

Zoals vaak heb ik weer eens veel te veel ideeën en veel te weinig tijd. Juist daarom ergert het mij dat ik altijd slecht antwoord kan geven op de vraag “Waar haal jij je inspiratie vandaan?”. Het is een vraag die mensen vaak stellen, ook in serieuze settings zoals in ballotage. Daar moet je dan een kant en klaar, en liefst heel diepzinnig en interessant antwoord op geven. Alleen dan ben je een echte kunstenaar. Voor deze test zak ik altijd. Ik kom nooit verder dan wat stompzi...

Read Full Post »

Pikant feminisme

Posted on June 24, 2013 at 3:05 AM

Om maar meteen heel direct te antwoorden op de vele persoonlijke vragen: nee, ik heb absoluut geen hekel aan mannen! De meeste mag ik erg graag! Niet zo graag dat ik nu meteen als nymfomane door het leven ga, om ook meteen die vraag te beantwoorden, maar gewoon graag als mens. Ik heb ook geen bijzonder afwijkende seksuele voorkeuren. In dit opzicht ben ik waarschijnlijk nogal gewoontjes, nogal saai. Al doen sommige van mijn schilderijen bij veel mensen het tegendeel vermoeden.


Read Full Post »

Het 'het-komt-nooit-meer-goed-moment'

Posted on June 24, 2013 at 2:40 AM

 

Ik heb gelukkig nog nooit een writer’s block of een inspiratieloze periode gehad. Het lijkt me vreselijk, zomaar om onverklaarbare redenen niet verder te kunnen.

Wat ik wel heb, en dan zo ongeveer bij elk groter of kleiner project, is het “het-komt-nooit-meer-goed-moment”. In mijn belevenis ziet dan tijdens het maken een schilderij eruit alsof het uit de Ravensburg serie “Painting by Numbers” komt, de stukken glas liggen in mijn ogen op tafel ...

Read Full Post »

Mijn muze

Posted on June 12, 2013 at 4:30 AM

Iedere kunstenaar heeft een muze, zo wordt vaak beweerd. Ik weet niet of het waar is, maar ik heb er zeker één, en het gelukkige toeval wil dat ik ermee samenwoon, alweer elf jaar.

Wat is een muze? Een muze is een persoon in je leven die je doorlopend inspiratie geeft mooie, leuke of goede werken te maken. Robert geeft mij die inspiratie, al lijkt hij niet op die beeldschone vrouwen die vaak half of helemaal naakt op weelderige bedden verleidelijk liggen te wezen.

...
Read Full Post »

Durf

Posted on June 11, 2013 at 1:05 PM

Deze keer was ik de schijterd van ons twee: bij veel grote beslissingen zoals het kopen van een huis of het veranderen van baan, kijkt Robert eerst even de kat uit de boom, terwijl ik bij wijze van spreken de verhuisdozen al heb ingepakt. Maar deze stap, het bekende wereldje van de universiteit verlaten voor een onzeker bestaan als kunstenaar, durfde ik niet. Ik wilde wel, niets liever dan dat. Maar durven…. Behalve de financiële kant, de zekerheid van het maandelijkse loonstrookje...

Read Full Post »

Waarde collega's

Posted on June 11, 2013 at 7:15 AM

De overstap van universiteit naar atelier was eng, heel eng. En één van mijn grootste angsten was het verlies van mijn collega’s. Sommigen zijn in de loop van de tijd vrienden geworden en die raak je gelukkig niet zo gemakkelijk kwijt. Maar al die andere collega’s, die je inspireren, die altijd wel iets boeiends weten te vertellen, en waarbij je af ten toe even je kleinere en grotere frustraties kunt uiten, zou ik hen niet vreselijk gaan missen?

Werken op een unive...

Read Full Post »

Rss_feed