KATINKA WAELBERS

Love, laugh & learn

Blog

Durf

Posted on June 11, 2013 at 1:05 PM

Deze keer was ik de schijterd van ons twee: bij veel grote beslissingen zoals het kopen van een huis of het veranderen van baan, kijkt Robert eerst even de kat uit de boom, terwijl ik bij wijze van spreken de verhuisdozen al heb ingepakt. Maar deze stap, het bekende wereldje van de universiteit verlaten voor een onzeker bestaan als kunstenaar, durfde ik niet. Ik wilde wel, niets liever dan dat. Maar durven…. Behalve de financiële kant, de zekerheid van het maandelijkse loonstrookje, vroeg ik mij af of ik het me wel zou gaan lukken. Kan ik dit? En, word ik van deze stap gelukkig?

Robert twijfelde geen moment. Of in ieder geval was hij zo aardig niet te laten zien dat hij twijfelde. Al lange tijd voordat ik zover was, had hij het besluit al genomen. “Natuurlijk kun jij dat!” En natuurlijk geloofde ik hem niet. Als mijn man was hij immers bevooroordeeld! Er zijn zoveel goede kunstenaars: waarom zou ik wel van de kunst kunnen leven en die anderen niet?


Ik ben toen gaan praten met mensen waarvan ik aannam dat ze het me stellig zouden afraden. Dat ze me zouden vertellen zeker bij de universiteit te blijven. Wat vonden professionele kunstenaars, edelsmeden, mensen van de bank, nuchtere vrienden en collega’s die mij goed kennen ervan? De boodschap van hun allen was eigenlijk hetzelfde. Allemaal zeiden ze dat ik de baan bij de universiteit moest aannemen als ik zekerheid wilde en als ik niet alleen wilde zijn, maar ze zeiden ook vrijwel allemaal dat ik een succes zou kunnen maken van Glass & Art, als ik er echt voor zou gaan.

Letterlijk verwoorde één professionele kunstenaar het volgende: “slechts 5% van de kunstenaars kan leven van zijn werk. De rest heeft of een rijke partner, of een baan erbij. Als iemand het kan, ben jij het, maar dan moet je wel volhouden en een lange adem hebben. Of je er gelukkig van gaat worden, kan een ander natuurlijk niet bepalen”.

Vertrouwen was er dus, zelfs van mensen van de bank, en dat midden in de bankencrisis in 2011. Rijk hoef ik trouwens niet te worden: ik ben veel te bang dat ik lui word van gemakkelijk geld. Maar ik wil niet (te vaak) mijn hand ophouden bij man-lief. Dus bleef staan de vraag, zou het leven als kunstenaar geschikt voor mij zijn?

Na mijn eindeloze gewik en geweeg werd Robert boos. Voor de zoveelste keer hield ik hem uit zijn slaap en daar kreeg hij genoeg van: “Mens, je bent al jaren ongelukkig aan de universiteit! Ga gewoon je atelier in en hou op met zeuren!” Hij draaide om en begon meteen te snurken: einde discussie. Ik ben mijn atelier ingegaan, en nu, twee jaar na het besluit, draait het atelier beter dan ik had durven hopen, en het kunstenaarsleven is dan wellicht moeilijker dan ik dacht, maar het bevalt me prima! Ik ben Robert voor altijd dankbaar.

Categories: None