KATINKA WAELBERS

Love, laugh & learn

Blog

Mijn muze

Posted on June 12, 2013 at 4:30 AM

Iedere kunstenaar heeft een muze, zo wordt vaak beweerd. Ik weet niet of het waar is, maar ik heb er zeker één, en het gelukkige toeval wil dat ik ermee samenwoon, alweer elf jaar.

Wat is een muze? Een muze is een persoon in je leven die je doorlopend inspiratie geeft mooie, leuke of goede werken te maken. Robert geeft mij die inspiratie, al lijkt hij niet op die beeldschone vrouwen die vaak half of helemaal naakt op weelderige bedden verleidelijk liggen te wezen.

Hoe werkt mijn muze? Of misschien beter, hoe werk ik met mijn muze? Tenminste twee werken zijn de afgelopen maanden op hem geïnspireerd: “Goudvissen” en “Loopneus”.

“Goudvissen” is geïnspireerd op zijn oren. Robert heeft perfecte oren. Daarmee bedoel ik hier niet zijn muzikale gehoor of zijn vermogen te luisteren naar mensen, maar de mooie vorm van zijn oorschelp. In de auto, als hij op de weg moet letten, kijk ik daar vaak naar.

Op een avond, na het boodschappen doen, reden we terug naar huis. Ik speelde met het vijftig cent muntje van het winkelwagentje, en met de wens een nieuw stuk gereedschap te kopen. “Verdien jij die terug?” vroeg hij meteen. Niet “waarvoor heb je die nodig?” of “wat wil je gaan maken?” Nee, de eerste vraag ging over het terugverdienen. In een reflex duwde ik de vijftig cent in zijn oor: het paste tot mijn verrassing precies en bleef goed zitten. “Jij luistert toch altijd alleen maar naar geld!” beschuldigde ik hem, geheel onterecht, maar dat terzijde. Het was zo’n mooi gezicht: perfecte vorm, symbolisch en koddig tegelijkertijd. Het idee voor een schilderij was geboren. Robert was ondanks de onverdiende aanval zo aardig met het muntje in zijn oor te blijven zitten zodat ik een foto kon nemen.


Niet zo lang daarna gingen we naar Duitsland met de bedoeling een paar dagen te wandelen. Helaas, mijn muze had deze winter voor de derde keer last van de griep en we belanden dus al snel op de bank om naar een docu van Attenborough te kijken. Een van de prehistorische diertjes uit de serie had in mijn (wellicht wat verwrongen) beleving iets van een neus met heel veel voetjes. “Grappig”, dacht ik “je zult eruit zien als een rondrennend neusje”, en op datzelfde moment graaide Robert de zoveelste zakdoek van tafel. “Ik krijg zo genoeg van mijn loopneus!”. Dankbaar pakte ik de polymeerklei die ik had meegenomen, en begon zijn verkouden neus na te maken. Ik mocht zelfs wat van zijn haren hebben voor in de neusgaten van het sculptuurtje.


 

Categories: None